Faoi láthair, úsáideann feistí leighis indiúscartha sa bhaile agus thar lear PVC mar ghnáthábhar, a bhfuil airíonna fisiceacha agus meicniúla den scoth aige, praghas íseal, agus próiseas táirgthe simplí. Mar sin féin, tá na míbhuntáistí seo a leanas ag baint le húsáid PVC mar fheiste mhíochaine indiúscartha: is féidir le méid beag monaiméir poileitiléin fanacht sa PVC, rud a chruthaítear mar charcanaigin; féadfaidh an plasticizer nach mór a úsáid le linn próiseála Leachtanna truaillithe a aistriú de réir a chéile; comhdhúile miotail éagsúla a chur leis mar d'fhéadfadh cobhsaitheoirí dochar a dhéanamh do shláinte an duine; d’fhonn cobhsaíocht na gcobhsaitheoirí miotail a fheabhsú, má chuirtear aidiúvaigh ina bhfuil fosfar leis, méadaítear tocsaineacht na n-ábhar PVC; Tá sé deacair cóireáil eitiléine a dhéanamh agus is féidir leis truailliú tromchúiseach a dhéanamh don chomhshaol.
Mar gheall ar na lochtanna thuas in ábhair PVC, tá roinnt tíortha forbartha sna Stáit Aontaithe, sa tSeapáin agus san Eoraip ag forbairt ábhar malartach do PVC. Go dtí seo, is é PVC an ceann is fearr ar mhargadh na bhfeistí míochaine indiúscartha toisc nach bhfuair sé ábhair mhalartacha ar féidir leo dul san iomaíocht le PVC ó thaobh feidhmíocht agus praghas iomlán.
